MOTHERHOOD
Jong geleerd: een nieuwe blik op oud
Stichting Motherhood laat kinderen en hun ouders anders naar spullen kijken. Speelgoed wordt ingezameld en geruild, er zijn workshops met restmaterialen. Voor tieners hebben ze de Slow Fashion Show – een creatief statement tegen fast fashion. Zo groeit een hele generatie op die delen, repareren en zelf maken vanzelfsprekend vindt.
Kijk mam, hier ga ik een raket van maken.’ In zijn hand heeft hij een glazen colaflesje maar als je het erin kunt zien: een raket. Verbeeldingskracht, daar gaat het vandaag om. Aan lange tafels in De Hallen krijgen kinderen glazen potjes en flessen die ook in de glasbak kunnen eindigen. Maar dit tweede leven is mooier: het is de basis voor iets nieuws, een kunstwerkje, speelgoed, of iets ertussenin.
‘Het idee is dat je hier opnieuw contact maakt met spullen die je dagelijks gebruikt’, zegt Kris Mutsters, samen met Conchita van Doorn, oprichter van Stichting Motherhood. ‘We werken altijd met wat er al is. We laten zien dat het anders kan, zonder met een vingertje te wijzen.’
Magisch, dat ruilen
Dat begon allemaal klein, met speelgoedruilen voor ouders. Maar al snel zagen Kris en Conchita dat het niet alleen om de ouders ging, maar juist om de kinderen. Die hebben de toekomst immers, en de bedoelingen van Motherhood gaan over een betere toekomst. De missie is groot: een generatie laten opgroeien met het idee dat waarde niet zit in nieuw of duur, maar in verbeelding, hergebruik en zorg.
‘Het is een grote missie’, zegt Conchita, 'maar we kunnen het heel concreet maken. Inmiddels zamelen we het hele jaar door spullen in: speelgoed, kleding, materialen. 'Allemaal om een tweede leven te geven, of een derde, of vierde leven zelfs.’
En het zijn veel spullen, een volle antikraakloods van 120 vierkante meter waarin alles staat opgeslagen. Honderden zakken kinderkleding bijvoorbeeld, soms zo mooi dat het bijna pijn doet – ongedragen, met kaartjes er nog aan. ‘Dan voel je ineens die enorme verantwoordelijkheid voor al die spullen,’ zegt Kris. ‘Nee, niet weggooien, nemen wij wel.’
Op de ruildagen stromen soms tienduizend extra bezoekers door De Hallen. Lange tafels vol speelgoed, kleding, knutselmateriaal. Kinderen komen met een autootje waar ze op uitgekeken zijn en gaan weg met een dinosaurus of een boek dat als nieuw voelt. Magisch, dat ruilen. Weggeven klinkt misschien lief, maar ruilen vraagt iets: nadenken, kiezen, afscheid nemen. ‘Kinderen kijken niet naar merk of prijs,’ zegt Kris. ‘Die voelen alleen: doet dit mij iets?' En door te ruilen in plaats van weg te geven, krijgen spullen ook weer meer waarde.’
Die waarde voelt iedereen die komt maar niet iedereen komt om dezelfde redenen. Sommige bezoekers zijn er vanwege een krappe portemonnee, de ander omdat ze geloven in een duurzamere wereld. Nog meer winst: die groepen ontmoeten elkaar. Een betere wereld dus, maar ook een buurt die verbindt.
Overvolle opslag
De ruildagen gaan over meer dan alleen spullen, ze zijn ook een demonstratie van de oerkracht die kinderlijke verbeelding. Tijdens workshops veranderen kartonnen dozen in raketten, kastelen en torens. Glazen potjes worden vandaag toverflessen. Als de ruiltafels even minder interessant zijn dan een berg karton en tape, weten ze: missie geslaagd. ‘Niet alleen kinderen leren hier anders kijken, ook ouders. Maken in plaats van kopen. Repareren in plaats van vervangen. 'Het is echt een nieuwe manier van naar spullen kijken,’ zegt Conchita.
Die nieuwe blik is nog geen gemeengoed. Spullen en speelgoed in het bijzonder: er is veel te veel van. Zo moeten speelgoedwinkels vaak gewoon van hun boeltje af omdat ze geen ruimte meer hebben in hun opslag. Conchita: ‘Geef maar aan ons’, zeggen we dan, ‘maar het zegt eigenlijk alles. Baby- en peuterspeelgoed is er in overvloed. Eigenlijk zou het gewoon verboden moeten worden om dat nog nieuw te verkopen, want er is al veel te veel van. Doorgeven is zoveel logischer.’
Speelgoed maakt plaats voor Slow Fashion
Kris: ‘Het leuke is dat er inmiddels kinderen zijn die met ons zijn meegegroeid. Die waren er vanaf het begin bij om te ruilen, maar nu zijn ze tieners en die hoeven geen speelgoed meer.’ Conchita: ‘Die verdwijnen allemaal richting telefoons en spelcomputers. Zonde, vonden we, als we die weer kwijt raken. Dus om die groep vast te houden ontwikkelden we de Slow Fashion Show: een grote kledingruil met workshops, aan alle kledingtags over de impact op de wereld en begeleiding door topontwerpers die bijvoorbeeld nog voor Viktor & Rolf hebben gewerkt. Voor de commercie is het een doelgroep die moeilijk te bereiken is: te oud voor kinderspeelgoed, te jong om economisch interessant te zijn. Maar voor ons is het waardevol om ze erbij te houden, om ze mee te blijven nemen in ons verhaal.’
Zo groeit er iets groters. Een beweging. Kinderen die al sinds 2019 komen, gaan nu richting de middelbare school. Die weten wat het betekent, om te ruilen, delen, om samen te bouwen. Ze weten dat spullen meerdere levens kunnen hebben. ‘Als je eenmaal zo leert kijken,’ zegt Kris, ‘dan wordt alles ineens van waarde.’
Een glazen cola flesje bijvoorbeeld, die bij nader inzien toch geen raket werd maar een soort abstracte dinosaurus. Welja, waarom niet? Om de waarde van iets te zien is er altijd verbeelding nodig. En aan spullen geen gebrek, maar aan verbeelding hier al helemaal niet.
Doe mee!
Wil je je aansluiten bij een van de initiatieven? Heb je tips of vragen? Stuur een mail naar connect@amsterdamdonutcoalitie.nl
Ben je zelf betrokken bij een initiatief die je graag wilt aanmelden? Maak een profiel aan op onze site, daarna kun je een initiatief toevoegen.
Wil je iets delen? @amsterdamdonutcoalitie #buurtinbloei #stadinbloei
